![](menu.jpg)
![](start.jpg)
![](historia.jpg)
![](zabytki.jpg)
![](galeria.jpg)
![](linki.jpg)
|
![Logo](logo2.jpg)
Historia
Historia Pisarzowic zaczęła się za czasów kontrowersyjnego księcia legnickiego Bolesława Rogatki, w XIII w. W początkach XIV w. był tu kościół, a osada należała początkowo do biskupów wrocławskich. Potem stała się częścią prywatnych majątków kolejnych właścicieli. Burze dziejowe nie omijały Pisarzowic, lecz nie spowodowały nigdy upadku wsi i nie zahamowały jej gospodarczego rozwoju. Po wojnie 30-letniej Pisarzowice stały się silnym ośrodkiem tkactwa. Z biegiem lat rozwijała się hodowla owiec, uprawa roli i pozyskiwanie drewna. W XVIII-XIX w. było tu kilka folwarków, pałac, młyny, gorzelnia, browar i liczne warsztaty. Tędy przebiegał Stary Trakt Kamiennogórski. W 1905 r. poprowadzono kolej z Kamiennej Góry do Kowar. Na przełomie XIX i XX w. zaczęto dostrzegać turystyczne atuty rejonu. Działała sekcja Riesengebirgverein, było kilka karczm i pensjonatów. Po ostatniej wojnie turystyczna funkcja Pisarzowic nie odrodziła się już tak zdecydowanie.
Największym zakładem wsi jest część firmy Dolomit S.A. - zakład przemiału wydobywanych w Rędzinach dolomitów. Robi się z nich nawóz, pasze, a nawet tabletki.
Schodząc do wsi z Czarnowa, miniesz po prawej stronie skromną bryłę otoczonego kamiennym murem gotyckiego kościółka Wniebowzięcia NMP z XVI w. Warto do niego zajrzeć, gdyż za ścianami z kilkoma płytami nagrobnymi z XVII w. skrywa się wiele cennych dzieł sztuki gotyku i renesansu, m.in. gotycki tryptyk szafowy, późnogotyckie figury świętych, renesansowa ambona i chrzcielnica.
Zachował się we wsi także klasycystyczny pałac. Okazała budowla z elewacją frontową podkreśloną 4 ciężkimi kolumnami stoi po prawej stronie asfaltowej drogi do Kamiennej Góry. Nakryty mansardowym dachem budynek wydać się może nieco przysadzisty i za bardzo wiejski, ale powstał bądź co bądź jako wiejska rezydencja. Z pierwotnego wyposażenia po latach użytkowania przez PGR ostały się jedynie relikty w postaci pieców i ciemnych boazerii. Wokół szumią stare drzewa niewielkiego parku. Skarbem tego miejsca jest najgrubszy w dawnym województwie jeleniogórskim jesion o obwodzie 5,4 m. Wczesnym latem pięknie kwitną tutaj azalie.
|